Dorosłe samice glisty ludzkiej żyją w jelicie cienkim, dziennie składają one około dwustu tysięcy jaj, które wraz z kałem żywiciela wydostają się na zewnątrz. Po kilku tygodniach w jajach rozwijają się nowe larwy i w takowej właśnie postaci czekają one na połknięcie przez żywiciela. Ponieważ glista jest pasożytem monoksenicznym kolejnym żywicielem być musi również człowiek. W jelicie człowieka larwy wydostają się z osłon jajowych. Uwolnione larwy przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych i rozpoczynają swoją wędrówkę do płuc. Jest to konieczne, gdyż do dalszego rozwoju niezbędny jest im tlen, docieraj więc do pęcherzyków płucnych. Po osiągnięciu dwóch milimetrów długości zaczynają wędrówkę w górę przez oskrzela, krtań do tchawicy skąd odruchowo przełknięte przedostają się do żołądka i stąd wędrują do jelita, gdzie dorastają. Po okresie około dwóch miesięcy od zakażenia zaczynają rozmnażać się płciowo w tymże właśnie jelicie. Choroba spowodowana przez glisty nosić będzie nazwę glistnicy i objawia się przede wszystkim ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, obrzękami na twarzy, nadmierną pobudliwością i tak dalej. W przypadku masowego zakażenia dochodzić może także do całkowitego braku drożności jelit.